Ontstaan stichting vanuit Ilse

 

Na verschillende jaren duizenden foto’s gezien te hebben en mooie verhalen gehoord te hebben, wilde ik toch wel eens met eigen ogen gaan bekijken wat Lola nu precies trekt naar Ghana. Ook was ik dringend aan een rustige vakantie toe, dus leek me een prima combinatie.

Dus gewapend met vier volle koffers met speelgoed, kleding en allerhande dingen ‘die nog wel eens handig zouden kunnen zijn’ (denk aan babydoekjes, sportkleding en wenslampionnen), gingen we op weg naar Accra. Eenmaal het vliegtuig uit, overviel Ghana me als een warme deken, hoe cliché het ook klinkt. Vanaf het moment dat we werden ontvangen door Joyce en de kinderen, heb ik me meer dan welkom gevoeld.

Vol verbazing kwam ik aan in het weeshuis. Enerzijds natuurlijk omdat alle kinderen superblij waren dat wij er waren, maar anderzijds omdat ik overduidelijk kon zien dat er voor deze kinderen zo goed mogelijk gezorgd werd. Drie keer per dag is er een maaltijd, twee keer per dag worden de kinderen gewassen en ze gaan nagenoeg allemaal naar school. De allerkleinste was zo blij met onze komst, dat hij elke ochtend rond half zes aan de deur stond: ‘Madam Lola! Madam Hilsa! It’s me! Open, I want to play!’.

 

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik, als nuchtere Hollander, niet verwacht had dat deze vakantie zo’n indruk op me zou maken. Mijn insteek was immers: lekker op vakantie en onze tijd verdelen tussen het reizen en de kinderen. Uiteindelijk was ik dan ook degene die schoorvoetend toegaf dat ik niet zo’n zin meer had om lang te reizen. We konden toch ook gewoon bij het weeshuis blijven en voor hetzelfde geld leuke dingen met de kinderen doen? We hebben er dan ook voor gekozen om de kinderen een aantal leuke dagen te bezorgen, zoals met zijn allen naar het strand gaan. Het is fantastisch om de kinderen zo blij te zien. Ik weet zeker dat het voor hen ook een onvergetelijke dag is geweest!

Na heel veel gelachen te hebben, was het moment van afscheid daar. Uiteraard is er een traantje gelaten, maar ik wist het zeker: hier kom ik nog wel terug. Dat was ook het moment waarop ik tegen Lola zei: ‘we moeten hier samen iets in doen’. Eenmaal terug in Nederland zijn we dan ook gestart met de stichting.

 

Bij het tweede bezoek in Ghana, waar we in 2012 de kerst hebben gevierd, werd ik weer overweldigd door de vriendelijkheid en dankbaarheid van eenieder. Ook was het prachtig om te zien dat er vooruitgang is geboekt. Zo is er een start gemaakt met de bouw van de veeboerderij.  Tot onze grote blijdschap zagen wij ook dat men gestart is met een eigen school. Men is zich ook erg bewust van armoede in de directe omgeving. Daarom bieden zij de armste kinderen in de omliggende dorpen gratis onderwijs. Ook worden er oudermiddagen georganiseerd om de essentie van onderwijs door te laten dringen tot hen die zelf geen onderwijs hebben gehad.

Ook al spreken deze kinderen (nog) geen Engels en ik (nog) geen Fante en gaat communiceren met handen en voeten, het is prachtig om te zien dat ook de armste kinderen opbloeien op het moment dat zij op school aankomen!

 

Terug naar nieuws

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *