Blog Archives

De sieraden en sleutelhangers die we verkopen zijn vaak gemaakt van gerecycled glas. Deze bijzondere glaskralen worden met de hand in Ghana gemaakt. Aan de hand van deze foto’s laten we je zien, hoe een oude fles omgetoverd wordt tot een prachtige armband of ketting. De foto’s werden gemaakt bij Cedi Bead Factory in het oosten van Ghana, tijdens reizen van onze voorzitter en secretaris. Voor meer informatie over de verkoop van de sieraden kijk je hier of neem je contact op met ons via info@stichtingbewaghana.nl.

Lege flessen worden verzameld en opgeslagen, totdat ze gebruikt worden om sieraden te maken.

Lege flessen worden verzameld en opgeslagen, totdat ze gebruikt worden om sieraden te maken.

Zowel doorzichtige, als gekleurde flessen worden verzameld.

Zowel doorzichtige, als gekleurde flessen worden verzameld.

Het glas wordt verpulverd, tot het een fijn gruis is. Deze stof vormt de basis voor de kralen. Soms wordt er kleurstof aan het gruis toegevoegd.

Het glas wordt verpulverd, tot het een fijn gruis is. Deze stof vormt de basis voor de kralen. Soms wordt er kleurstof aan het gruis toegevoegd.

Het glas wordt vervolgens in mallen gedaan. Het gruis is soms wat grover, soms wat fijner - afhankelijk van de gewenste vorm kraal. Op deze foto is een mal te zien voor een grote kraal (ongeveer 3 cm).

Het glas wordt vervolgens in mallen gedaan. Het gruis is soms wat grover, soms wat fijner – afhankelijk van de gewenste vorm kraal.

Op deze foto worden juist kleinere kralen gebruikt, dit is een standaard maat voor armbandkralen.

Op deze foto worden kleinere kralen gebruikt, dit is een standaard maat voor armbandkralen.

Medewerkers controleren of de mallen goed zijn gevuld: niet te vol en niet té grof gruis. Ze steken hele kleine stokjes in de vormen, waar straks het gaatje voor de kraal moet komen.

Medewerkers controleren of de mallen goed zijn gevuld: niet te vol en niet té grof gruis. Ze steken hele kleine stokjes in de vormen, waar straks het gaatje voor de kraal moet komen.

Vervolgens kunnen de mallen de oven in. Daar smelt het glas, zodat de nieuwe kralen ontstaan.

Vervolgens kunnen de mallen de oven in. Daar smelt het glas, zodat de nieuwe kralen ontstaan.

De achterkant van de oven. Voorzitter Lola en vrijwilliger Bibi kijken en luisteren aandachtig tijdens de rondleiding.

De achterkant van de oven. Voorzitter Lola en vrijwilliger Bibi kijken en luisteren aandachtig tijdens de rondleiding.

De mallen worden enige tijd in de oven gehouden. Hoe lang, dat hangt af van het type en de dikte van de kraal.

De mallen worden enige tijd in de oven gehouden. Hoe lang, dat hangt af van het type en de dikte van de kraal.

Daarna moeten de gaatjes worden doorgeprikt. Soms is het kleine stokje voldoende, soms moet hiervoor extra gereedschap worden gebruikt.

Daarna moeten de gaatjes worden doorgeprikt. Soms is het kleine stokje voldoende, soms moet hiervoor extra gereedschap worden gebruikt.

De kralen worden met de hand beschilderd. Op deze foto helaas niet goed te zien, maar dat is een ware kunst. Met hele kleine stokjes worden streepjes, stippen en andere vormen op de kralen getekend.

De kralen worden met de hand beschilderd. Met hele kleine stokjes worden streepjes, stippen en andere vormen op de kralen getekend.

Als de verf is opgedroogd, worden de kralen gewassen met een beetje zand. Dat zorgt er voor dat ze er meteen glanzend uit zien.

Als de verf is opgedroogd, worden de kralen gewassen met een beetje zand. Dat zorgt er voor dat ze er meteen glanzend uit zien.

Als de kralen droog zijn, zijn ze klaar voor de verkoop.

Als de kralen droog zijn, zijn ze klaar voor de verkoop.

De grootste kralenmarkt in Ghana is die van Koforidua. Elke donderdag worden daar ontzettend veel kralen verkocht. Wij kopen daar jaarlijks kralen in, die gebruikt worden in de workshops bij Mother Cares.

De grootste kralenmarkt in Ghana is die van Koforidua. Elke donderdag worden daar ontzettend veel kralen verkocht. Wij kopen daar jaarlijks kralen in, die gebruikt worden in de workshops bij Mother Cares.

Tijdens die workshops leren kinderen uit het weeshuis oorbellen, armbanden, kettingen en sleutelhangers te maken. Het is een leuke bezigheid en omdat wij de sieraden vervolgens kopen, levert het ook nog wat op voor het weeshuis. Een deel van de sieraden wordt ook in Ghana verkocht.

Tijdens die workshops leren kinderen oorbellen, armbanden, kettingen en sleutelhangers te maken. Het is een leuke bezigheid en omdat wij de sieraden vervolgens kopen, levert het ook nog wat op voor Mother Cares. Een deel van de sieraden wordt ook in Ghana verkocht.

Wij nemen de sieraden mee naar Nederland, waar we ze verkopen. Op deze foto zie je secretaris Ilse met vrijwilliger Gerry op de Oranjebraderie te Boxtel.

Wij nemen de sieraden mee naar Nederland, waar we ze verkopen. Op deze foto zie je secretaris Ilse met vrijwilliger Gerry op de Oranjebraderie te Boxtel.

 

Op onze Facebookpagina (ook te bekijken zonder account) vind je ons huidige aanbod van sieraden met kralen van gerecycled glas. Mocht je interesse hebben in het kopen van losse kralen, neem dan even contact met ons op, want ook daar hebben we het één en ander van te koop!

No Comments

Ieder jaar evalueren we onze projecten en samenwerking met andere partijen. We bespreken meevallers en tegenslagen. Hans schreef een mooi stuk over hoe hij 2015 heeft ervaren:

Ik heb nog steeds het idee dat we goed bezig zijn voor ‘onze’ kinderen in Ghana. En dat het aanvankelijk enthousiasme waarmee we zijn gestart nog steeds aanwezig is. De meeste dingen gaan gelukkig ook goed.

En soms betalen we ‘leergeld’. Dat gevoel bekruipt me met name t.a.v. de zonnepanelen. Anderzijds is het natuurlijk vooraf niet in te schatten geweest dat dit bedrijf zo’n slechte prestatie zou leveren en vervolgens zelfs failliet zou gaan. Hopelijk kunnen we de benodigde aanpassingen realiseren om dit systeem alsnog helemaal goed te krijgen.

Fysieke afstand van ons project en cultuurverschillen maken het ook niet altijd gemakkelijk. Wij hebben mooie plannen en goede ideeën, maar soms worden die ingehaald door de werkelijkheid. Bijvoorbeeld de behoefte van Mother Cares: dat nodig rekeningen moeten worden betaald waar geen geld voor is. Soms moeten we bijspringen in zaken waarvan we vooraf geen idee hebben, en we kunnen de beschikbare middelen maar één keer uitgeven. Wij denken de doelgroep in Ghana enthousiast te hebben gemaakt voor fietsen en vervolgens blijkt dat de vaders en moeders van de schoolkinderen het eigenlijk toch veel te gevaarlijk vinden. Gelukkig mochten we het ontvangen bedrag ook een alternatieve aanwending geven: hiermee hebben we de aanpassingen aan het zonnepanelensysteem voor een deel bekostigd.

De gewijzigde situatie (geen langdurige opvang meer van dezelfde kinderen) is relatief nieuw en het is de vraag wat dit betekent voor onze projecten. Zo hebben we het educatieprogramma al (moeten) wijzigen.

Ik heb genoten van het Tuckfood Event evenals de daar aanwezige gasten.  Tot slot heel veel dank aan eenieder die in een of andere vorm het afgelopen jaar als vrijwilliger actief is geweest voor Stichting Bewa Ghana. Elk succes is te danken aan mensen die er door hun inspanningen en bijdragen blijk van geven onze doelstellingen een warm hart toe te dragen.

Binnenkort zullen we de financiën en algemene evaluatie van 2015 op de website plaatsen.

No Comments

De voorbereidingen voor onze reis naar Ghana in januari zijn in volle gang. Zoals het er naar uit ziet kunnen we dan ons eerste project voor zelfredzaamheid afronden: het plaatsen van zonnepanelen op de daken van Mother Cares Orphanage and Welfare Home. Een prachtig project, waar de lokale bevolking hopelijk lang van kan genieten!

Maar voordat het zover is, moeten we wel één en ander regelen. Zo hebben we een visum nodig om Ghana überhaupt in te mogen. Dat visum kun je aanvragen bij de ambassade in Den Haag, maar ook laten regelen door een bemiddelende instantie. Wij kiezen voor dat laatste en hoeven dus in principe alleen de spullen op orde te maken: een origineel ingevuld aanvraagformulier, recente pasfoto’s, een paspoort wat nog minimaal zes maanden geldig is, een kopie van het ticket, ons gele boekje met bewijs van alle relevante vaccinaties en natuurlijk een toelichting met wat we in Ghana gaan doen en bij wie we zullen verblijven. Ieder jaar is het toch weer even spannend of het visum wordt goedgekeurd en zijn we opgelucht als de postbode met de afgestempelde paspoorten voor de deur staat!

Naast het visum moeten we zorgen dat we op tijd beginnen met medicatie tegen malaria. Malaria komt voor in veel gebieden in Ghana en zo ook in de regio waar wij verblijven. Je kunt maar beter voorkomen dat je malaria krijgt en dus nemen wij dagelijks of wekelijks medicijnen in ter voorkoming ervan. De benodigde vaccinaties hebben we enkele jaren geleden al gekregen en blijven gelukkig langer geldig.

Ongeveer een week voor het vertrek begint de echte stress. Wat moet er mee? Dat ene leuke jurkje wel of niet? Maar wat dan als we een avond op het strand zijn en er is daar toevallig een strandfeestje aan de gang? Dan moet ik toch écht iets hebben om aan te doen… En zo verdwijnen de jurkjes, harembroeken, leggings, rokken en shirtjes één voor één in onze koffer. Tot die precies 23 kilo weegt… of misschien net een halve kilo te veel. Uiteraard gaat een groot deel van onze bagage altijd op aan cadeautjes voor het weeshuis en donaties van mensen uit de omgeving. Dit jaar bijvoorbeeld hebben we al ruim 500 pennen ingezameld! Fantastisch en we kunnen niet wachten die te overhandigen. De meest uiteenlopende dingen nemen we op die manier mee. Vorig jaar bijvoorbeeld kwamen we aan met een hele zak clownsneuzen. Heel leuk, ware het niet dat a) niemand snapte wat een clown is en b) de neus van de gemiddelde Ghanees te plat is om een clowsneus te kunnen dragen. Hilariteit alom. En zo is het voorbereiden toch eigenlijk vooral heel leuk en zorgt het ervoor dat we al een klein beetje in Ghana zijn. Zouden ze weer zo enorm zijn gegroeid? Heb jij ook al zo’n zin in gebakken plantain? Ja – wij hebben er zin in! Maar eerst nog genieten hier in Nederland, van de gezelligheid die de maand december altijd brengt.

Wij wensen iedereen alvast veel plezier met de voorbereidingen rondom de feestdagen!

No Comments

Op 8 juli kregen wij het bericht dat Joyce Obeng, oprichtster en moeder van Mother Cares Orphanage and Welfare Home, is benoemd tot queenmother dankzij een chieftaincy position. Hartstikke mooi nieuws, maar het was ons niet direct duidelijk wat dat eigenlijk is. Wat betekent het precies om queenmother te zijn? En hoe word je dat? Hoogste tijd voor ons om eens op onderzoek uit te gaan en deze vragen te beantwoorden.

Het zijn van chief is in Ghana een bijzondere positie. Het is een van de gebruiken die in Ghana zowel voor, tijdens en na de onafhankelijkheid heeft bestaan. In het verleden was de rol van chief het leiden van zijn volk tijdens oorlog. Die rol is verschoven naar beschermer tegen meer moderne vijanden, zoals armoede, honger, ziekte, analfabetisme, criminaliteit, werkgelegenheid, milieuvervuiling en conflicten. Elk district heeft een council of chiefs, waar elk dorp een afgevaardigde in heeft. In Swedru is dat Gomoa Traditional Council. De voorzitter, head chief, heeft uiteindelijk beslisbevoegdheid.

Maar wie wordt daarvoor gekozen en hoe gebeurt dat? Volgens artikel 277 van de Grondwet (1992) is de chief ‘een persoon, geboren in een geschikte familie en afkomst, geldig is benoemd, gekozen of geselecteerd, en gezeteld, ingewijd  of geïnstalleerd als chief of queenmother, in overeenstemming met de wetten en gebruiken’. Dit is echter een ruime omschrijving. In de praktijk is het zo dat mensen die grote invloed hebben op de samenleving door het werk dat zij doen, aangedragen kunnen worden voor een vacature. In de council of chiefs bestaan namelijk verschillende vacatures, die betrekking hebben op eerder genoemde gebieden. Zo is Joyce queenmother of labour force in het district Gomoa, wat wil zeggen dat zij zich bezig houdt met arbeid en werkgelegenheid.

De chiefs zijn niet alleen verantwoordelijk voor het handhaven van vrede en rust tussen het volk, maar hebben ook een spirituele functie. Zij zouden het contact hebben met de voorouders en zijn de beschermheer/-vrouw van het volk. Ook het uitvoeren van wetgeving en juridische zaken hoort bij de taken. Zo geven zij regels en wetten vorm en voeren ze in. Daarnaast hebben zij een grote adviserende rol in de samenleving. Het is dan ook als vanzelfsprekend dat zij voor veel festiviteiten worden uitgenodigd. Bij dit soort gelegenheden, zoals bruiloften en uitvaarten, maar ook muziekfestivals, worden zij letterlijk op handen gedragen. Chiefs laten dan zien dat zij een leidende functie hebben, door zich te kleden met kente (een traditioneel geweven stof) en veel sieraden. Deze outfit wordt hen beschikbaar gesteld door het dorp en wordt alleen in gebruik genomen voor officiële gelegenheden.

Joyce zal in de eerste week van januari beëdigd worden als queenmother. Helaas zullen we dat missen, maar alleen de foto’s zijn al prachtig om te zien!

Joyce Obeng, queenmother

Joyce Obeng, queenmother

De chief groet de dorpsbewoners

De chief groet de dorpsbewoners

Voorzitter Lola met de chief council

Voorzitter Lola met de chief council

De straten stromen vol om de chiefs te verwelkomen

De straten stromen vol om de chiefs te verwelkomen

Chief Nana Ayebaw Mbir

Chief Nana Ayebaw Mbir

De chief wordt gedragen

De chief wordt gedragen

 

Bronnen:
– Chieftancy in Ghana, prof. Irene K. Odotei, Institute of African Studies, University of Ghana, Legon, maart 2010, via http://irenekodotei.org/content/chieftincy-ghana.
www.chieftaincy.org
– Dennis Mbir, vriend van bestuursleden en zoon van chief Nana Ayebaw Mbir

No Comments

Na verschillende jaren duizenden foto’s gezien te hebben en mooie verhalen gehoord te hebben, wilde ik toch wel eens met eigen ogen gaan bekijken wat Lola nu precies trekt naar Ghana. Ook was ik dringend aan een rustige vakantie toe, dus leek me een prima combinatie.

Dus gewapend met vier volle koffers met speelgoed, kleding en allerhande dingen ‘die nog wel eens handig zouden kunnen zijn’ (denk aan babydoekjes, sportkleding en wenslampionnen), gingen we op weg naar Accra. Eenmaal het vliegtuig uit, overviel Ghana me als een warme deken, hoe cliché het ook klinkt. Vanaf het moment dat we werden ontvangen door Joyce en de kinderen, heb ik me meer dan welkom gevoeld.

Vol verbazing kwam ik aan in het weeshuis. Enerzijds natuurlijk omdat alle kinderen superblij waren dat wij er waren, maar anderzijds omdat ik overduidelijk kon zien dat er voor deze kinderen zo goed mogelijk gezorgd werd. Drie keer per dag is er een maaltijd, twee keer per dag worden de kinderen gewassen en ze gaan nagenoeg allemaal naar school. De allerkleinste was zo blij met onze komst, dat hij elke ochtend rond half zes aan de deur stond: ‘Madam Lola! Madam Hilsa! It’s me! Open, I want to play!’.

 

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik, als nuchtere Hollander, niet verwacht had dat deze vakantie zo’n indruk op me zou maken. Mijn insteek was immers: lekker op vakantie en onze tijd verdelen tussen het reizen en de kinderen. Uiteindelijk was ik dan ook degene die schoorvoetend toegaf dat ik niet zo’n zin meer had om lang te reizen. We konden toch ook gewoon bij het weeshuis blijven en voor hetzelfde geld leuke dingen met de kinderen doen? We hebben er dan ook voor gekozen om de kinderen een aantal leuke dagen te bezorgen, zoals met zijn allen naar het strand gaan. Het is fantastisch om de kinderen zo blij te zien. Ik weet zeker dat het voor hen ook een onvergetelijke dag is geweest!

Na heel veel gelachen te hebben, was het moment van afscheid daar. Uiteraard is er een traantje gelaten, maar ik wist het zeker: hier kom ik nog wel terug. Dat was ook het moment waarop ik tegen Lola zei: ‘we moeten hier samen iets in doen’. Eenmaal terug in Nederland zijn we dan ook gestart met de stichting.

 

Bij het tweede bezoek in Ghana, waar we in 2012 de kerst hebben gevierd, werd ik weer overweldigd door de vriendelijkheid en dankbaarheid van eenieder. Ook was het prachtig om te zien dat er vooruitgang is geboekt. Zo is er een start gemaakt met de bouw van de veeboerderij.  Tot onze grote blijdschap zagen wij ook dat men gestart is met een eigen school. Men is zich ook erg bewust van armoede in de directe omgeving. Daarom bieden zij de armste kinderen in de omliggende dorpen gratis onderwijs. Ook worden er oudermiddagen georganiseerd om de essentie van onderwijs door te laten dringen tot hen die zelf geen onderwijs hebben gehad.

Ook al spreken deze kinderen (nog) geen Engels en ik (nog) geen Fante en gaat communiceren met handen en voeten, het is prachtig om te zien dat ook de armste kinderen opbloeien op het moment dat zij op school aankomen!

 

Terug naar nieuws

No Comments